پدرمابی:


 پدرمابی (Paternalism)، بر ساختاری اشاره دارد که طی آن افراد قدرتمند مسئول حفظ افراد ضعیف هستند، همچون خانواده که پدر به عنوان قدرتمندترین عضو شناخته مي‌شود و در عین حال وظیفه محافظت از دیگر اعضا را بر دوش مي‌کشد. البته که چنین مسوولیتی همراه با عدم تعدی به قدرت پدر است. در واقع در «پدرمابی» حمایت از ضعیف با حفظ قدرت فرد و گروه قدرتمند همراه است. بنابراین مي‌توان عنوان داشت که این مکتب حافظ ساختارهای توتالیته و استبدادی است که در آن قدرت مستبد با ضرورت آن برای حمایت از ضعفا توجیه مي‌شود.

تیلر اقتصاددان درحوزه اقتصاد رفتاری فعالیت دارد همراه با سان اشتین از دپارتمان حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو در سال 2008 با چاپ کتابی بنام Nudge به معنای سقلمه است و به این موضوع اشاره دارد.

که فرد با نفوذ (پدر، دولت یا سیاستگذار) مي‌تواند افراد را به گزینه‌های مطلوب هدایت کند؛ بدون آنکه آزادی آنان را سلب نماید. در حقیقت این دو معتقدند که اگر منش لیبرالی را عدم حذف گزینه‌های پیش رو افراد بدانیم، آنگاه مي‌توان به طریقی افراد را به انتخاب گزینه‌هایی که برای آنها بهتر است ترغیب کرد بدون آنکه آنان را مجبور به چنین کاری کنیم. در واقع آنچنان که آنها در مقاله‌شان توضیح مي‌دهند، گزینه «پدرمابانه» را به عنوان گزینه‌ای تلقی مي‌کنند که برای افراد بهینه است و سیاستگذار بدان واقف است، اما به دلایلی افراد خود قادر به گزینش این گزینه نیستند. از سوی دیگر اگرچه «اجبار» امر انکارناپذیر پدرمابی است اما این محققان برآنند تا گزینه پدرمابانه بدون اجبار از طرف افراد انتخاب شود. اما طرقی که به واسطه سقلمه زدن سیاستگذار بدون تحدید آزادی‌های فردی حاصل مي‌شود.